Përqendrimi i 1/3 të forcës detare amerikane dhe 1/4 të forcës ajrore amerikane rreth Iranit tregon qartë qëllimin e Trump për të sulmuar, por edhe për t’i treguar Pekinit dhe Moskës se kush është “shefi” në planet.
Deri vonë, është e vërtetë që shumë besonin se mbipërqendrimi i forcave ushtarake amerikane në Gjirin Persik dhe në vendet përreth Iranit ishte një levë presioni nga Trump në mënyrë që Irani të pranonte kushtet e tij dhe se Trump po bënte bllof.
Tani kjo teori duket se është braktisur, veçanërisht pas deklaratave të Trump dhe përqendrimit të vazhdueshëm të forcave të mëdha amerikane në rajon në 24 orët e fundit.
Dy (2) transportuesit e avionëve amerikanë në Gjirin Persik dhe Mesdhe.
Një grup sulmues transportuesish – i udhëhequr nga USS Abraham Lincoln me fuqi bërthamore – është vendosur tashmë 700 kilometra larg bregdetit iranian.
Ai mban gjithsej 60-90 avionë, duke përfshirë luftëtarë të fshehtë, helikopterë sulmi dhe një suitë të plotë të luftës elektronike.
Një tjetër grup sulmues aeroplanmbajtësesh, i udhëhequr nga USS Gerald Ford, është në Mesdhe.
Aeroplanmbajtësja më e përparuar amerikane në flotë, Ford, do t’i shtojë më shumë se 70 avionë këtij numri, së bashku me sistemet e saj të avancuara të radarit.
Të dy aeroplanmbajtëset mbështeten nga anije të shumta ushtarake, duke përfshirë shkatërrues me teknologji të lartë, që do të thotë se rreth një e treta e aseteve detare amerikane janë, ose së shpejti do të jenë, në pozicion për të goditur Iranin.
Forca Ajrore Amerikane e Vendosur Rreth Iranit dhe “Roli Kyç” i E-3 Sentry.
F-15 Strike Eagles, luftëtarët e fshehtë F-35A dhe F-22 Raptor janë vendosur nga bazat në Mbretërinë e Bashkuar, Spanjë dhe Gjermani në Lindjen e Mesme, me asete shtesë në rrugë nga SHBA-të.
Më e rëndësishmja, SHBA-të kanë vendosur gjashtë (6) nga 16 avionët e saj E-3 Sentry në rajon.
Sentry është platforma më e përparuar e komandës dhe kontrollit “syri në qiell” e Amerikës, e aftë për mbikëqyrje ajrore dhe paralajmërim të hershëm, me aftësinë për të ndjekur njëkohësisht mbi 600 objektiva – avionë, dronë, raketa lundrimi dhe raketa balistike – dhe për të koordinuar në mënyrë efektive të gjithë hapësirën ajrore të betejës.
Me vendosjen e tij, SHBA-të kanë vendosur një të katërtën e të gjithë fuqisë së tyre ajrore në Lindjen e Mesme, duke e bërë atë vendosjen më të madhe të fuqisë ajrore amerikane në rajon që nga Lufta e Irakut në vitin 2003.
A është e gjitha kjo për spektakël?
A është një vendosje kaq masive vetëm një monedhë negociuese?
Kjo është e pamundur në rastin më të mirë dhe iluzione në rastin më të keq.
As nuk është i kufizuar grumbullimi vetëm në sulm.
Sistemet anti-raketore janë vendosur në të gjithë rajonin për të kapur çdo sulm me raketa dhe dronë nga Irani në Izrael ose bazat amerikane.
SHBA-të nuk duan të pushtojnë Iranin.
Ata që besojnë se SHBA-të nuk kanë ndërmend të sulmojnë Iranin tregojnë mungesën e forcave ushtarake në terren, por kjo llogaritje bazohet në supozimin e gabuar se SHBA-të kanë qëllim të pushtojnë Iranin. Nuk e kanë.
Kjo do të binte ndesh me mënyrën e luftës së Trump: konflikte të shkurtra dhe të mprehta që mund të shiten si një fitore për presidentin, duke shfaqur njëkohësisht fuqinë ushtarake të pakrahasueshme të Amerikës.
Do të mjaftonte që SHBA-të thjesht të bombardonin të gjitha aftësitë sulmuese dhe mbrojtëse të Iranit, të degradonin komandën dhe kontrollin e tij dhe të përpiqeshin të izolonin, të paralizonin ose të shkatërronin udhëheqjen ushtarake dhe politike të Iranit.
Me këtë llogaritje, do të hapej rruga, siç e tha senatori amerikan Lindsey Graham, “që populli iranian të kryejë ndryshimin e regjimit të vet”.
Me qeverinë qendrore të dobësuar, duhet të pritet që militantët dhe separatistët kurdë në Sistan-Baluchistan të intensifikojnë sulmet e tyre, me Muxhahedinët-e-Khalq që do të shfaqen si mysafirë.
E gjithë kjo padyshim do të marrë mbështetjen jo vetëm të CIA-s, por edhe të Mossadit, të cilin e kemi parë të infiltruar thellë në Iran.
Një Iran i mundur, i shpërbërë dhe i ballkanizuar, sipas modelit të ish-Jugosllavisë, Libisë, Sudanit, Irakut dhe Sirisë, është shumë i mundshëm.
SHBA-të kanë vendosur një të katërtën e forcave të tyre ajrore në Lindjen e Mesme.
Sa i përket SHBA-ve, vetëm naivët do të besonin se ka një ndryshim midis qëllimeve të tyre dhe atyre të Izraelit, të paktën kur bëhet fjalë për Iranin, dhe pastaj janë çështjet e brendshme politike që duhen marrë në konsideratë.
Por negociatat janë ende duke vazhduar midis Iranit dhe SHBA-ve, dhe nëse po, ka pothuajse zero shanse për sukses.
Çfarë është në rrezik për Kinën nga një sulm i SHBA-ve ndaj Iranit?
Braktisja e uraniumit të pasuruar nga Irani është vetëvrasje politike dhe strategjike. Çdo gjë më pak do të ishte e papranueshme për Amerikën.
Dhe pastaj është tabloja e përgjithshme.
Kina blen deri në 80% të naftës së Iranit – rreth 1.38 milion fuçi në ditë – që përbën 14% të importeve të naftës bruto të Kinës me transport detar.
Tërheqja e kësaj mase, apo edhe ndërprerja e saj, është e barabartë me luftë ekonomike kundër Kinës dhe mund të shihet si një prelud i përmbajtjes, ashtu si Venezuela para saj.
Sepse nëse dikush vërtet beson se SHBA-të do t’i lejojnë Kinës sferën e saj të ndikimit, atëherë ndoshta gabohen.
Vlerësimi ynë është se përqendrimi i 1/3 të forcës detare amerikane dhe 1/4 të forcës ajrore amerikane rreth Iranit tregon qartë qëllimin e Trump për të sulmuar, por edhe për t’i treguar Pekinit dhe Moskës se kush është “shefi” në planet.
Në të njëjtën kohë, do të jetë hera e parë në 23 vjet që SHBA-të do të zhvillojnë një luftë në shkallë të gjerë, duke e ncehur makinën e luftës nëse është e nevojshme për diçka edhe më të madhe, duke demonstruar forcë dhe vendosmëri ndaj armiqve si Rusia dhe Kina, si dhe miqve-aleatëve mashtrues si Turqia.
