Presidenti iranian Masud Pezheskian kërcënon të gjithë planetin me “pasoja të pakontrollueshme”, duke u përpjekur të fshehë dobësinë e tij absolute ushtarake pas mburrjes dhe kërcënimeve boshe.
Kur një regjim nuk është në gjendje të mbrojë hapësirën e vet ajrore dhe infrastrukturën e tij më të vlefshme, e vetmja armë që i ka mbetur është shantazhimi i palëve të treta. Kjo është pikërisht ajo që po bën Teherani pas bombardimeve shkatërruese të fushës më të madhe të gazit natyror në botë, Parsit Jugor, nga Izraeli dhe SHBA-të.
I paaftë për të dhënë një përgjigje bindëse ushtarake, Presidenti iranian Masud Pezheskian iu drejtua rrjetit social X për të dërguar një sinjal shqetësimi në të gjithë globin. Duke luajtur kartën e krizës globale të energjisë, ai deklaroi me guxim se sulmet ndaj infrastrukturës jetësore “nuk ofrojnë asnjë avantazh” dhe kërcënoi se shënjestrimi i objekteve iraniane mund të çojë në “pasoja të pakontrollueshme, shkalla e të cilave mund të ndikojë në të gjithë botën”.
Kjo është taktika klasike e të dobëtit: I paaftë për të goditur drejtpërdrejt amerikanët ose izraelitët, Irani kërcënon të hedhë në erë tregun global të energjisë, duke shantazhuar indirekt Europën dhe bashkësinë ndërkombëtare që të vënë “fre” në sulmet kundër tij.
Britmat boshe të Galibaf-it për “hakmarrje”!
Kryetari i parlamentit iranian, Mohammad Bajer Galibaf, gjithashtu luan të njëjtin teatër absurditeti. Duke marrë rolin e “djalit të fortë”, Galibaf premtoi zjarr “hakmarrjeje” dhe paralajmëroi një “nivel të ri konfrontimi”.
Ironia, sigurisht, është e madhe. Irani, i cili ka financuar dhe armatosur organizata terroriste për dekada të tëra, duke destabilizuar të gjithë Lindjen e Mesme, zbuloi papritur rregullat e luftës kur pa rubinetat e veta të gazit të përfshirë nga flakët. Analistët ndërkombëtarë po e shikojnë këtë recital dëshpërimi, duke e ditur mirë se pas retorikës së zemëruar qëndron paniku absolut i një lidershipi që e sheh ekonominë e saj të shembet nën goditjet izraelite dhe amerikane.
