Fjalimi i zjarrtë i presidentit amerikan për 32 ditët e luftës.
Ai konfirmon shkatërrimin e objekteve bërthamore dhe kërcënon rrjetin elektrik iranian.
Në një fjalim njëzetminutësh dhe të ngarkuar, bërë nga Shtëpia e Bardhë, Presidenti i SHBA-ve Donald Trump mbrojti vendimin e tij për të shpallur luftë ndaj Iranit, duke vlerësuar rezultatet e operacionit ushtarak “Epic Fury” deri më tani.
Në një fjalim që luhatej mes raportit triumfues dhe ultimatumeve të ashpra, presidenti republikan argumentoi se objektivat kryesore strategjike të Uashingtonit po i afrohen përfundimit, duke njoftuar në thelb shkatërrimin e forcave të armatosura iraniane.
“Armiqtë tanë humbasin dhe Amerika fiton”, ishte fraza karakteristike me të cilën ai e hapi fjalën e tij.
Shkatërrimi Bërthamor dhe Kërcënimi me Epokën e Gurit!
Donald Trump u përqendrua në dobësimin radikal të aftësive ushtarake dhe bërthamore të Teheranit, duke zbuluar rolin e bombarduesve strategjikë në konflikt.
“Objektet bërthamore që i eliminuam me bombarduesit B-2 janë goditur aq fort sa do të duhen muaj për t’i vënë në punë. Nëse bëjnë qoftë edhe një lëvizje për t’u rinisur, do t’i godasim përsëri shumë më fort”, paralajmëroi presidenti amerikan.
Në të njëjtën kohë, ai argumentoi se fuqia detare dhe ajrore e Iranit është eliminuar në mënyrë efektive, ndërsa stoqet e raketave dhe dronëve të tij janë zvogëluar në mënyrë dramatike.
Megjithatë, deklarata përfshinte edhe një ultimatum të hapur, në pritje të rezultatit të negociatave.
“Do t’i godasim jashtëzakonisht fort gjatë dy deri në tre javëve të ardhshme. Do t’i kthejmë në Epokën e Gurit, të cilës dhe i përkasin. Nëse nuk arrihet një marrëveshje, do t’i godasim të gjitha termocentralet e tyre shumë fort dhe ndoshta në të njëjtën kohë”, tha ai, duke kërcënuar me një ndërprerje totale të territorit iranian.
Ndryshimi i regjimit, Gjiri dhe mesazhi për NATO-n!
Duke iu përgjigjur kritikave, Trump pretendoi se ndryshimi i regjimit nuk ishte kurrë qëllimi zyrtar i Shteteve të Bashkuara, duke shtuar me cinizëm, se kjo “ka ndodhur sepse të gjithë udhëheqësit e tyre janë të vdekur”.
Ai e justifikoi luftën si një “investim të vërtetë në fëmijët tuaj dhe të ardhmen e nipërve dhe mbesave tuaja”, duke kujtuar sulmet e mëparshme ndaj interesave amerikane (Marine Camp 1983, USS Cole 2000) nga ajo që ai e quajti një “regjim vrasës”.
Theks i veçantë iu vu aleatëve arabë, të cilët ai premtoi të mos i braktiste, duke falenderuar Arabinë Saudite, Katarin, Emiratet e Bashkuara Arabe, Kuvajtin dhe Bahreinin me emër, së bashku me Izraelin, sigurisht.
Nga ana tjetër, megjithatë, ai përsëriti kritikat e tij të ashpra ndaj shteteve europiane të NATO-s, duke u bërë thirrje atyre të marrin përsipër përgjegjësitë e tyre për furnizimin e tyre me energji dhe bllokadën e Ngushticës së Hormuzit.
Duke ua bërë të qartë se Amerika nuk ka nevojë për naftë iraniane, ai e sfidoi Europën: “Shko në ngushticë, pushtoje, mbroje, shfrytëzoje”.
