Koha nuk është rastësore, sepse Uashingtoni është i zhytur në thrillerin me Iranin!
Kina ka vendosur gati 100 anije të marinës dhe rojes bregdetare në Detet e Kinës Jugore dhe Lindore këtë javë.
Situata në Lindje është një “tërmet” i vërtetë! Kina duket se po përfiton nga fakti që të gjithë sytë janë tek Irani dhe JD Vance, duke shtrënguar lakun rreth Tajvanit me një shfaqje të paparë force.
Zyrtarët tajvanezë po shikojnë me padurim atë që e përshkruajnë si një përshkallëzim shumë shqetësues të aktivitetit detar kinez. Presioni ushtarak rreth ishullit ka arritur nivele ekstreme, në të njëjtën kohë që Pekini, në një veprim shumë ironik, po promovon një mesazh “paqeje dhe bashkëpunimi” gjatë takimeve të tij me udhëheqjen e opozitës së Tajvanit, siç raportohet nga Reuters.
Këto taktika nga Kina po shkaktojnë frikë edhe më të madhe në qeverinë e Tajvanit, ndërsa opozita vazhdon të bllokojë me kokëfortësi një rritje të shpenzimeve të mbrojtjes – një nxitje që Uashingtoni po e kërkon urgjentisht. Kjo paralizë politike e brendshme vjen në kohën më të keqe të mundshme: kur Shtetet e Bashkuara janë të zhytura në Lindjen e Mesme që po digjet dhe Presidenti Donald Trump po përgatitet për një takim vendimtar në maj me Xi Jinping.
“Kina po zgjeron vazhdimisht dhe po sfidon me aftësitë e saj ushtarake. Kërcënimi me të cilin përballemi po bëhet gjithnjë e më i zymtë”, tha Ministri i Mbrojtjes i Tajvanit, Wellington Koo, me një zë të dridhur para ligjvënësve të enjten. Deklarata e tij erdhi mes tensioneve të larta, ndërsa partia në pushtet sulmon opozitën (KMT) për refuzimin e pjesëmarrjes në bisedimet vendimtare mbi shpenzimet e mbrojtjes, të cilat kanë ngecur.
Tajvani tani duhet të demonstrojë vendosmërinë e tij të palëkundur për t’u mbrojtur, për të bindur Shtetet e Bashkuara dhe aleatëe e tij.
“Skenari më i keq është që partnerët tanë ndërkombëtarë ta vënë në dyshim këtë vendosmëri. Me çfarë do të përballeshim atëherë? Nuk guxoj as ta imagjinoj”, shtoi Koo në mënyrë dramatike.
Një “Normalitet i Ri” i Hekurit dhe Zjarrit!
Pekini, i cili e konsideron Tajvanin një provincë të shkëputur, nuk ka hequr dorë kurrë nga përdorimi i forcës, po i drejton fijet me saktësi kirurgjikale. Zyrtarët e sigurisë i thanë Reuters se Kina ka vendosur gati 100 anije të marinës dhe rojes bregdetare në Detet e Kinës Jugore dhe Lindore këtë javë. Kjo është një rritje e rrallë dhe shqetësuese, pasi rajoni zakonisht patrullohet nga 50-60 anije.
Koha nuk është e rastësishme, sepse Uashingtoni është i zhytur në një thriller me Iranin, ndërsa udhëheqësi i opozitës së Tajvanit, Cheng Li-yun, po bën një vizitë “paqeje” në Pekin. Atje, Xi Jinping e bëri të qartë se, ndërsa dëshiron bashkëpunim, ai “nuk do të tolerojë në asnjë rrethanë” pavarësinë e ishullit.
Bllokada Ajrore: Misteri i 40 Ditëve!
Përtej rrethimit detar, Kina bëri një veprim të pazakontë që “ngriu” analistët ndërkombëtarë: Ajo bllokoi një hapësirë të madhe ajrore, që mbulon 73,000 kilometra katrorë mbi Detin e Verdhë dhe pranë Shangait, nga 27 marsi deri më 5 maj.
Kohëzgjatja prej 40 ditësh dhe mungesa e kufijve të lartësisë sugjerojnë ushtrime ushtarake në shkallë të gjerë ose teste raketash, pak para takimit të planifikuar të Donald Trump me Xi në maj.
Shefja e Sigurisë Kombëtare të Tajvanit, Tsai Ming-yen, beson se Pekini po e përdor këtë bllokadë për të vlerësuar reflekset e avionëve amerikanë në rajon, duke dërguar një mesazh të qartë politik force para samitit midis dy superfuqive.
Kjo situatë i ngjan kronikës së një kurthi të parathënë. Pekini është mjeshtër në shfrytëzimin e kaosit; ai i sheh SHBA-të në tension diplomatik në Iran dhe Liban, dhe sheh kështu mundësinë për të shtrënguar litarin mbi Tajvanin, duke shpresuar se askush nuk do të ketë kohë të reagojë. Strategjia e tyre për t’u “kujdesur” për opozitën, ndërsa rrethojnë ishullin me njëqind anije luftarake, është shfaqja përfundimtare e cinizmit, që synon të ndajë popullin tajvanez para se të shkrepet plumbi i parë.
Është e qartë se planeti po ecën në një litar të tendosur.
Takimi Trump-Xi në maj nuk do të jetë vetëm një takim diplomatik, por një duel gjigantësh ku Tajvani rrezikon të bëhet “valuta” në shkëmbimet e fuqive të mëdha. Nëse Taipei nuk arrin të kapërcejë mosmarrëveshjen e saj të brendshme dhe të forcohet menjëherë, “mrekullia” e pavarësisë së saj mund të bëhet së shpejti një kujtim i trishtuar nën hijen e dragoit kinez.
