A do të shfaqen iranianët apo do të flasin raketat?
Numërimi mbrapsht për takimin më të rëndësishëm të shekullit të 21-të ka filluar.
Zëvendëspresidenti i SHBA-ve JD Vance u nis për në Pakistan, duke mbajtur në bagazhin e tij jo vetëm urdhrat e rrepta të Donald Trump, por edhe një ultimatum që nuk lë vend për keqinterpretim.
Armëpushimi, kjo fije e brishtë që e mban planetin larg humnerës, duket se është gati të këputet.
Ultimatumi i Vance: “Mos luani me zjarrin”!
Para se të hipte në aeroplan, Vance dërgoi një mesazh që e ngriu Teheranin. Edhe pse u deklarua i gatshëm “të zgjatë një dorë bashkëpunimi”, zëri i tij ishte i mbushur me kërcënim.
“Nëse iranianët mendojnë se mund të na tejkalojnë me truke diplomatike, gabohen rëndë. Nëse nuk shohim besim të mirë, përgjigjja jonë do të jetë e pamëshirshme”, paralajmëroi JD Vance, i shoqëruar nga “djemtë e fortë” të diplomacisë amerikane, Steve Witkoff dhe Jared Kushner.
Në Islamabad, atmosfera është elektrike. Delegacioni amerikan mbërrin, por delegacioni iranian nuk shihet askund, me ankth të madh nëse bisedimet e së shtunës do të fillojnë ndonjëherë apo nëse ato do të përfundojnë në një humnerë diplomatike që do të shkaktojë Armagedon.
Në të njëjtën kohë, Libani po zhytet në dëshpërim. Udhëheqësi i Hezbollahut, Naim Qassem, në një mesazh që të kujton një marsh lufte, i bëri thirrje Bejrutit të mos i nënshtrohet presionit izraelit.
“Ndalo së bëri lëshime falas armikut! Ne nuk do të kthehemi në të kaluarën”, gjëmoi Qassem, ndërsa gjaku i 300 të vdekurve të “së mërkurës së zezë” nuk është tharë ende në rrugët e qytetit.
Netanjahu, nga ana e tij, duket se po i shpërfill thirrjet për qetësi, duke këmbëngulur se negociatat në Uashington kanë vetëm një qëllim: çarmatimin e plotë të Hezbollahut dhe nënshtrimin e Libanit.
