Shtetet Arabe & Turqia Dënojnë Iranin për Sulmet – “Heshtja Varri” nga Fidani për SHBA-të & Izraelin

Turqit në një “rrëshqitje ngjale” dënojnë Iranin, pas thënies popullore që “dorën që nuk mund ta kafshosh, puthe”.

Një deklaratë e përbashkët e lëshuar nga ministrat e jashtëm të “vendeve rajonale”, të cilët u mblodhën në Riad të Arabisë Saudite më 18 mars për të diskutuar zhvillimet në luftën e Iranit, është një nga ato që një ditë mund të hyjë në histori si një fitore për Izraelin, raporton një artikull në median turke, duke vënë në dukje:

Deklaratë e përbashkët që dënon pjesëmarrjen e Iranit me Turqinë për sulmet e tij ndaj vendeve fqinje.
“E vetmja fjali në deklaratë që përmend Izraelin është ajo që dënon sulmet e tij ndaj Libanit dhe e cila, sipas informacioneve, u përfshi me këmbënguljen e Turqisë.

Kjo fjali nuk mjafton për të justifikuar praninë e nënshkrimit të Ministrit të Jashtëm Hakan Fidan në emër të Turqisë. As komenti i tij i mëvonshëm në Katar – ku ai udhëtoi pas Arabisë Saudite – se “Izraeli është shkaku kryesor i luftës” nuk e ndryshon situatën.

Deklarata e shteteve arabe dënon Iranin nga fillimi në fund, ndërsa Shtetet e Bashkuara as nuk përmenden.

Është sikur të mos ishin Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli ata që nisën sulmin ndaj Iranit më 28 shkur, shkruan artikulli. Nuk po them se Irani ka të drejtë, por është sikur Irani papritmas filloi të qëllonte me raketa drejt emirateve arabe të Gjirit, të pasura me naftë dhe me baza amerikane, në rajon pa provokim.

Fidani është tani më në “shënjestër”!

Ministri i Jashtëm Fidan ndau një histori gjatë një konference për shtyp në Katar. Ndërsa po bëhej gati të hynte në takimin në Riad, rreth orës 22:30, Ministri i Jashtëm iranian Abbas Araghchi e telefonoi. Fidan thuhet se tha: “Po na telefononi tani”, duke shtuar: “Raketa po vijnë edhe nga lart. Të paktën mos dërgoni raketa në Riad ndërsa zhvillohet takimi.”

Ky është një dimension tjetër i situatës.

Ndërsa Presidenti iranian Masoud Pesekian po i thoshte Presidentit Tajip Erdogan, “Nuk i lëshuam ne ato”, thuhet se mbërriti një raketë e tretë. Megjithatë, Ankaraja ka informacione që tregojnë se të tre raketat u lëshuan nga selia e Gardës së Revolucionit të saj.

Ndërkohë, Murat Emir i CHP ngriti pyetjen: “A nuk ka të drejtë Irani të mbrohet?”

Ai kritikoi Fidanin duke e pyetur: “Nëse raketat hidhen në Iran nga Incirliku, a nuk parashikoni që Irani do të godasë edhe Turqinë?”

Fidani kishte udhëtuar në Katar për një vizitë solidariteti pas sulmit të Iranit ndaj vendit. Motivi i Iranit për sulmin ishte hakmarrja për sulmet e Izraelit në fushën e naftës dhe gazit South Pars dhe rafineritë përkatëse, të cilat i operon bashkërisht me Katarin.

Si rezultat i sulmeve, çmimet e naftës dhe gazit u rritën në një atmosferë ku mbyllja e mundshme e Ngushticës së Hormuzit ishte tashmë duke u diskutuar.

Çdo rritje e çmimeve globale të naftës rëndon mbi ekonominë turke!

Ndërsa administrata e Presidentit të SHBA-ve Donald Trump kërkon të përfundojë shpejt luftën dhe të përgatitet për zgjedhjet e mesit të mandatit me atë që e sheh si një moment për fitore, këmbëngulja e kryeministrit izraelit Benjamin Netaniahu për të vazhduar luftën e ka përforcuar këtë qëndrim.

Pasi Trump luajti kartën e NATO-s, Mbretëria e Bashkuar, Gjermania, Franca, Italia, Japonia dhe Holanda iu përgjigjën thirrjes së SHBA-ve dhe filluan të ushtronin presion mbi Iranin për ta mbajtur Ngushticën e Hormuzit të hapur.

Monarkitë e pasura me naftë të Gjirit Persik – gjunjët e të cilave dridhen nga frika e Izraelit – po i hapin territoret e tyre për bazat amerikane dhe po përpiqen të zgjerojnë frontin kundër Iranit.

Përsa kohë që Izraeli mbështetet nga makineria e fuqishme e luftës dhe fuqia ekonomike e Shteteve të Bashkuara, askush nuk duket i aftë ta ndalojë atë.

Pothuajse të gjithë po përpiqen në vend të kësaj ta pengojnë Iranin, në mënyrë që të shmangin zemërimin e Trump.

Rusia dhe Kina – të cilat për herë të parë tregojnë një interes ushtarak në Lindjen e Mesme përmes luftës në Iran – po ndjekin nga afër zhvillimet.

Turqia deri më tani ka ndjekur politikën e duhur, duke qëndruar jashtë luftës dhe duke shmangur mbështetjen kundrejt Shteteve të Bashkuara dhe Iranit. Megjithatë, takimi në Riad paraqiti një pamje që bie ndesh me këtë qëndrim. Turqia nuk duhet të tërhiqet në mbështetjen e një pale në luftë dhe duhet të vazhdojë politikën e saj të neutralitetit aktiv.

Turqia “në një gjendje fluksi”!

Pavarësisht asaj që thonë hapur turqit për neutralitetin në luftën SHBA-Izrael kundër Iranit, Erdogan, nëpërmjet Ministrit të Jashtëm Fidan, ka filluar gjendjen e fluksit, duke izoluar Iranin, në vend të armikut të përbetuar të Izraelit.

Ku është Fidani për të ngritur kundërshtimet turke në Samitin e Riadit?

Ku është Erdogani i shumëfotografuar në të kaluarën me udhëheqësin e regjimit iranian dhe Putinin, i cili shpesh kishte bërë deklarata ofenduese kundër Izraelit dhe SHBA-ve?

Duket turqit e kanë kuptuar se pas Iranit vjen radha e tyre dhe kjo është arsyeja pse po heshtin shurdhueshëm ndaj SHBA-ve të Trump-it, i cili ka provuar shumë herë dhe tani, sesa shumë e mbështet Izraelin, por edhe sa i paparashikueshëm mund të jetë.

Kështu turqit ndjekin shprehjen, “dorën që nuk mund ta kafshosh, puthe”.