Lidhjet sekrete, hetimet e ngrira dhe rishfaqja e një figure kyçe pranë Teheranit shkaktojnë tërmet gjeopolitik.
Turqia është në qendër të akuzave dhe zbulimeve të reja serioze, me raportime se historikisht ka ofruar tolerancë politike ose edhe mbrojtje për individë dhe rrjete të lidhura me mekanizmat e ndikimit iranian, duke intensifikuar diskutimet rreth rolit të Ankarasë në ekuilibrat rajonalë.
Para shumë javësh në MastChannel publikuam një mini-dokumentar apokaliptik të lidhjeve të Ministrit të Jashtëm turk Hakan Fidan me spiunazhin iranian në Turqi, përkatësisht me organizatën e Gardës Revolucionare, Quds.
Sipas informacionit ndërkombëtar, rasti i rrjetit “Tevhid Selam”, i cili ishte hetuar në Turqi si një degë e dyshuar e Forcës Quds të Gardës Revolucionare Iraniane, po rikthehet në plan të parë, përpara se – siç pretendohet – hetimi të ndalej papritur nga ndërhyrjet politike.
Hetimet fillestare nga autoritetet turke thuhet se zbuluan një rrjet marrëdhëniesh midis aktorëve iranianë, qarqeve turke dhe individëve me prani në mekanizmat shtetërorë, duke ngritur dyshime për infiltrim të thellë dhe aktivitet operativ brenda vendit.
Megjithatë, rrjedha e çështjes ndryshoi në mënyrë dramatike, me përfundimin e hetimit, largimin e drejtuesve të saj dhe disa oficerë policie dhe prokurorie që e promovuan atë, të cilët në fund u përballën me ndjekje penale dhe burgim, një zhvillim që vazhdon të ngrejë pyetje.
Në qendër të zbulimeve është Nureddin Sirin, një person që kishte qenë i lidhur me çështjen dhe i cili jo vetëm që mbeti aktiv në publik, por edhe u rishfaq në Iran, duke deklaruar hapur mbështetje për udhëheqjen iraniane dhe gatishmërinë për të marrë pjesë në anën e forcave të saj.
Prania e kreut të një grupi mbështetësish nga Turqia në Iran, mes tensioneve në rritje me SHBA-të dhe Izraelin, po ringjall pyetjet rreth dimensioneve të vërteta të marrëdhënieve që u denoncuan më shumë se një dekadë më parë, midis Iranit dhe Turqisë.
Peshë e veçantë u jepet gjithashtu pretendimeve se hetimi u pezullua pikërisht në momentin kur dyshohet se po prekte lidhje më të gjera politike dhe operacionale, një fakt që, sipas analistëve, nxit dyshimet për një mbulim të vetëdijshëm.
Çështja tani po kthehet me një thellësi gjeopolitike, pasi zbulimet lidhen me konfrontimin aktual rajonal dhe sjellin përsëri në tryezë rolin e Turqisë si një faktor që – sipas kritikëve të saj – po lëviz në një trajektore të rrezikshme dhe të paqartë midis Perëndimit dhe kundërshtarëve të tij.
