Turqia sulmon Perëndimin për të mbuluar paligjshmëritë e veta.
Turqia e Rexhep Tajip Erdogan ka vendosur të hedhë në erë çdo pretekst diplomatik, duke nisur një sulm të paparë ndaj Bashkimit Europian me intensitet dhe guxim. Këtë herë, “arma” e Ankarasë nuk janë vetëm kërcënimet ushtarake, por edhe një propagandë ideologjike e zemëruar që synon identitetin fetar të Kontinentit të Vjetër dhe udhëheqjen e tij, në një përpjekje të dëshpëruar për të mbledhur audiencën e saj të brendshme dhe për të justifikuar devijimet e veta autoritare.
Synimi i Ursula von der Leyen dhe “Klubit të Krishterë”!
Zëdhënësi i partisë në pushtet AKP, Ömer Çelik, mori rolin e “predikuesit” të këtij sulmi, duke synuar personalisht Presidenten e Komisionit. Në deklaratat e mbushura me zemërim, ai pretendoi se von der Leyen po udhëheq një axhendë të fshehtë që synon “bllokimin” e Turqisë, sepse Europa supozohet se është shndërruar në një “klub të krishterë” intolerant.
Në realitet, Çelik po përpiqet ta pagëzojë kritikën e drejtë nga Brukseli – në lidhje me çmontimin e sundimit të ligjit, burgosjen e gazetarëve dhe ekspansionizmin ushtarak – si përndjekje fetare. Është një taktikë klasike. Ankaraja vesh petkun e “viktimës” për të fshehur fytyrën e agresorit që shkel sistematikisht çdo vlerë demokratike.
Duke shkuar drejt kulmit të fjalës së tij, Çelik guxoi të fliste për një Europë që “tradhtoi Iluminizmin”, duke pretenduar se Brukseli e ka zëvendësuar politikën racionale me një fanatizëm ideologjik kundër myslimanëve. Kjo është një përmbysje e plotë e së vërtetës, teksa është Turqia ajo që e ka ngrirë procesin e saj të pranimit, duke refuzuar të zbatojë rregullat që vlejnë për të gjithë.
Në vend që t’u përgjigjet spastrimeve të disidentëve dhe provokimeve në Egje, udhëheqja turke zgjedh të flasë për “islamofobi”, duke përdorur fenë si mburojë për të mbuluar lëvizjet e saj agresive në Mesdheun Lindor dhe Siri, ku sfidon drejtpërdrejt të drejtat sovrane të Greqisë dhe Qipros. Çelik e paraqiti linjën e Erdoganit si të vetmen “aleancë të njerëzimit”, ndërsa vendi i tij instrumentalizon dramën e migracionit në mënyrën më cinike, duke kërcënuar se “do të hapë portat” sa herë që dëshiron të shantazhojë Brukselin.
Edhe çështja tragjike e Gazës po përdoret në shërbim të propagandës anti-perëndimore. Çelik akuzoi Perëndimin për “heshtje” dhe “kryqëzatë” kundër Turqisë, duke u përpjekur të përfitojë nga vuajtjet e civilëve për të përmirësuar rolin e Erdoganit si udhëheqës i botës islamike. Nën mbulesën e moralit, fshihet një politikë e ashpër revizioniste që kërkon hegjemoni rajonale në aspektin e pushtetit dhe jo të së drejtës ndërkombëtare.
Mesazhi që po dërgon Ankaraja është i qartë dhe i rrezikshëm. Turqia nuk dëshiron më t’i përkasë kuadrit europian të vlerave, por dëshiron ta shkatërrojë atë në mënyrë komunikuese. Retorika agresive kundër “Europës së krishterë” dhe von der Leyen dëshmon se regjimi i Erdoganit preferon konfliktin frontal dhe jo dialogun. Në këtë mënyrë, Ankaraja po lëviz në një drejtim të izoluar dhe autoritar, duke luajtur kartën e fanatizmit fetar për të mbushur boshllëkun demokratik brenda vetes.
