Britania dëshiron të fundoset? – pyesin rusët. Dhe më pas thonë: “e patë Oreshnikun, së shpejti Londra nuk do të lundrojë më”.
Në Moskë, Londra nuk shihet si një fuqi strategjike autonome, por si një bartëse e ideve amerikane, një përshpejtuese politike dhe shpesh si një “testuese reagimesh”.
Diskutimi rreth rrëmbimit të Putinit u perceptua si një sprovë për të parë limitet e përballjes.
Përshkallëzimi i konfliktit midis Rusisë dhe Perëndimit po hyn në një fazë cilësisht të re dhe jashtëzakonisht të rrezikshme, ku nuk diskutohen më vetëm sulme ushtarake apo sanksione, por edhe për skenarë rrëmbimi të një kreu shteti.
Deklaratat e Ministrit Britanik të Mbrojtjes, John Healey, i cili deklaroi publikisht dhe në mënyrë provokuese se “nuk do të kundërshtonte arrestimin dhe ndjekjen penale të Presidentit rus Vladimir Putin”, tronditën edhe vëzhguesit më me përvojë të marrëdhënieve ndërkombëtare.
“Do ta merrja Putinin në paraburgim dhe do ta detyroja të përgjigjej. Ky është personi që duhet të ndalet. Kjo është një luftë që duhet të ndalet. Dhe misioni ynë është të mbështesim Ukrainën në luftën e saj sot dhe të ndihmojmë në përpjekjet për të siguruar paqen”, tha Sekretari Britanik i Mbrojtjes me sfidë ndaj Rusisë, gjatë vizitës së tij në Kiev.
Debati publik mbi rrëmbimin e një presidenti në detyrë të një superfuqie bërthamore sinjalizon diçka cilësisht të ndryshme: kalimin nga konflikti indirekt, në sfidën e hapur ndaj ekzistencës së një shteti.
Ishte një deklaratë demoralizimi strategjik, u tha më pas, teksa panë kundër-reagimin rus.
Rusia: Britania së shpejti do të ndalojë së lundruari!
Reagimi i Moskës ishte i menjëhershëm, i mprehtë dhe absolutisht apokaliptik, për mënyrën sesi i percepton Kremlini deklarata të tilla.
Marina Akhmedova, anëtare e Këshillit Rus të të Drejtave të Njeriut, komentoi me ironi: “Pas kësaj, a konsiderohet ende Britania ‘lundruese’?”
Kjo frazë nuk ishte thjesht sarkazëm, por një aludim për çmendurinë strategjike dhe shpërbërjen institucionale të Perëndimit.
Në gjuhën politike ruse, formulime të tilla nënkuptojnë që kundërshtari pushon së konsideruari një aktor, si racional në logjikë.
Dhe kur një fuqi bërthamore gjykon se kundërshtari po vepron në mënyrë irracionale, atëherë parandalimi zëvendësohet nga përgatitja për përshkallëzim.
Zyrtarët rusë, për më tepër, i kujtojnë vazhdimisht Perëndimit superioritetin e Moskës në teknologjinë ushtarake, një fakt që u riafirmua me lëshimin e raketës hipersonike Oreshnik.
Britania po shfaqet gjithnjë e më shumë si lojtari retorik më agresiv i Perëndimit.
Megjithatë, në Moskë, Londra nuk shihet si një fuqi strategjike autonome, por si një bartëse e ideve amerikane, një përshpejtuese politike dhe shpesh si një “testuese e reagimeve”.
Diskutimi për rrëmbimin e Putinit u perceptua si një sprovë e kufijve të durimit dhe përgjigja nuk iu dha Londrës, por NATO-s.
Nëse është e nevojshme dhe në rast të një përshkallëzimi dramatik, përgjigja do t’i jepet Britanisë dhe do të jetë katastrofike.
Zyrtarët rusë shprehin me kuptim se, në atë moment Britania do të ndalojë së lundruari.
Zakharova tha: “Fantazi të lagura të britanikëve të çoroditur”!
Zëdhënësja e Ministrisë së Jashtme ruse, Maria Zakharova, zgjodhi një gjuhë të ashpër dhe tallëse për t’iu përgjigjur deklaratave të Britanisë.
Zakharova i karakterizoi këto deklarata si “fantazi të lagura të britanikëve të çoroditur”, duke theksuar përçmimin e plotë të diplomacisë ruse për idenë e shprehur nga politikani britanik.
Deputeti rus Andrei Kolesnik e përshkroi Healey-n si një “politikan të dobët që kërkon publicitet”.
Duke tallur ministrin britanik, ajo foli për “paaftësi politike”, duke theksuar se deklarata të tilla nuk kanë rëndësi praktike.
