Kush do të guxojë të mbajë barrën pas shfarosjes së “të fundit” të të mëdhenjve?
Pas Ajatollahut, tani njeriu që mbante frenat në sfond, Ali Larijani është shndërruar gjithashtu në tym nga raketat izraelite. Është sikur po dëshmojmë fundin e një epoke për një regjim të tërë vetëm brenda pak ditësh.
“Lufta e padukshme” izraelite ka dhënë goditjen e saj më të rëndësishme deri më sot. Ali Larijani, njeriu që pas vdekjes së Ajatollah Khameneit, kishte marrë drejtimin e Iranit në mes të kaosit, nuk është më. Vrasja e tij nuk ishte një goditje e thjeshtë, por kulmi i një gjuetie të pamëshirshme që zgjati pesëmbëdhjetë ditë ankthi, duke e shndërruar një nga burrat më të fuqishëm në Lindjen e Mesme, në një refugjat brenda atdheut të tij.
Ai jetonte si “fantazmë” në vende të fshehura, rrënoja dhe bunkerë.
Larijani e dinte mirë se Izraeli e kishte vënë në shënjestër. Sipas zbulimeve nga Jerusalem Post, zyrtari 67-vjeçar kishte braktisur çdo luks dhe siguri.
Ai lëvizte çdo disa orë, duke zgjedhur të fshihej në vende që askush nuk do t’i imagjinonte, në shtëpi të rrënuara në fshatra, në bodrume në lagjet e klasës punëtore dhe madje edhe në tenda të improvizuara në kampe, duke u përpjekur të humbiste mes turmës së njerëzve të zhvendosur.
Pavarësisht përpjekjeve të tij, inteligjenca izraelite, duke përdorur inteligjencën artificiale dhe informatorët në terren, arriti të përcaktonte vendin e saktë ku ai do të takohej me bashkëpunëtorët e tij. Numërimi së prapthi kishte filluar dhe asgjë nuk mund ta ndalonte atë.
“Drita jeshile” e Netaniahut dhe devijimi i përgjakshëm.
Sapo informacioni arriti në zyrën e Benjamin Netaniahut, vendimi ishte i menjëhershëm. Kryeministri izraelit i dha urdhrin “Enimate” direkt IDF-së.
Për të parandaluar mbrojtjen ajrore iraniane nga kuptimi i objektivit të vërtetë, dhjetëra avionë luftarakë izraelitë u ngritën dhe filluan të godisnin vende të ndryshme në të gjithë Iranin. Ata goditën depo dytësore dhe poste ushtarake, duke krijuar një “zhurmë” që i lejoi avionit sulmues t’i afrohej strehës së Larijanit pa u shqetësuar.
Shpërthimi ishte shkatërrues. Së bashku me Ali Larijanin, informacioni konfirmon se edhe djali i tij, i cili e shoqëronte me besnikëri në çdo hap, u vra, duke shuar kështu një dinasti të tërë në një çast.
“Kujdes se mos asgjësoheni!”: ishin fjalët që u bënë mallkim.
Ironia është aq dramatike sa të kujton një mit të lashtë. Vetëm pak ditë më parë, Larijani, plot vetëbesim, eci rrugëve të Teheranit duke provokuar Donald Trump-in.
Ai kishte deklaruar publikisht: “Kujdes se mos asgjësoheni!”, duke nënvleftësuar fuqinë amerikane dhe Operacionin “Epik Fury”.
SHBA-të i kishin ofruar një shpërblim prej 10 milionë dollarësh për kokën e tij, duke e bërë atë objektivin më të shtrenjtë në botë. Por ai u përgjigj me vargje nga Hussein Ibn Ali, duke thënë se preferonte vdekjen ndaj jetës me “shtypësit”. Në fund të fundit, vdekja që ai e quajti “lumturi” e gjeti atë midis rrënojave.
A është ky fundi i rezistencës iraniane në Hormuz?
Larijani ishte “truri” pas mbylljes së Ngushticës së Hormuzit. Ai ishte personi që i bëri presion qeverisë Pesekiane që të mos tërhiqej asnjë centimetër përballë kërcënimeve të Trump-it për naftën. Me vrasjen e tij, Irani humbet gjeneralin e tij më të ashpër dhe më me përvojë, duke e lënë Teheranin në një gjendje shoku dhe anarkie absolute.
