Mungesa e dukshme e udhëheqjes fetare në Iranin teokratik, me raporte kontradiktore rreth jetës ose vdekjes së Ajatollah Mojtaba Khameneit të ri, ka nxjerrë në pah luftën për pushtet në vend, ndërsa po bëhet një përpjekje për të triumfuar, veçanërisht nga ana e Trupave të Gardës Revolucionare.
Situata midis udhëheqjes dhe Gardës është tashmë thellësisht e tensionuar, siç zbulohet nga një raport i organizatës anti-establishment Iran International, duke cituar burime që i referohen një takimi shpërthyes të shtunën e kaluar midis Presidentit Masoud Pezheskian dhe komandës së lartë të Gardës Revolucionare.
Sipas agjencisë, takimi u zhvillua me Hossein Taeb, një figurë me shumë ndikim e lidhur me Udhëheqësin Suprem Mojtaba Khamenei.
Gjatë takimit, të përshkruar si jashtëzakonisht agresiv, Pezheskian sulmoi komandantin e lartë të Trupave të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC), Ahmad Vahidi dhe kreun e komandës së bashkuar, Ali Abdollahi.
Ai i akuzoi ata se kishin vepruar në mënyrë të njëanshme, duke nisur sulme ndaj infrastrukturës së vendeve fqinje, të cilat, sipas tij, kanë shkatërruar çdo mundësi për negociata diplomatike. Pezheskian paralajmëroi se këto politika në rritje po e çojnë Republikën Islamike drejt një “katastrofe monumentale”.
Mosmarrëveshja nuk është vetëm taktike, por edhe mbijetesë ekonomike. Sipas Iran International, Pezheskian paraqiti vlerësime të sakta që tregojnë se ekonomia iraniane është e paaftë të përballojë një konflikt të zgjatur. Presidenti paralajmëroi se nëse ritmi aktual i armiqësive dhe mungesa e një armëpushimi vazhdojnë, sistemi ekonomik kombëtar mund të shembet plotësisht brenda tre javësh deri në një muaj.
Ky dobësim i pushtetit presidencial është manifestuar në humbjen e kontrollit ekzekutiv. Raportet e mëparshme tregojnë se Garda Revolucionare ka bllokuar sistematikisht emërimet e Pezheskian, përfshirë përpjekjen e tij për të emëruar një ministër të ri të inteligjencës.
Nën presionin e drejtpërdrejtë të Vahidi, presidenti është detyruar të pranojë figura nga mjedisi ushtarak në pozicione kyçe, siç është sekretariati i Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare, duke konsoliduar atë që analistët e quajnë një “shtet të fshehur” që ka zhvendosur si qeverinë e zgjedhur, ashtu edhe rendin tradicional klerikal.
Kjo krizë e brendshme përkon me atë që vëzhguesit rajonalë e quajnë “kolapsi ideologjik” i sistemit teokratik.
Emërimi i kohëve të fundit i errët i Mojtaba Khameneit si udhëheqës suprem shihet si kulmi i një procesi në të cilin aparati i inteligjencës ushtarake ka marrë kontrollin e plotë, duke margjinalizuar klerin tradicional.
Ndërsa infrastruktura civile e vendit shembet nën bombardimet e konfirmuara ushtarake izraelite, lufta për pushtet në Teheran sugjeron se Irani po përballet me orën e tij më kritike, i bllokuar midis një ekonomie të varfëruar dhe një elite ushtarake që duket e vendosur të vazhdojë konfrontimin me çdo kusht.
