Pse interesat izraelite diktojnë qëndrimin e Europës?
Një vështrim i afërt në qarqet gjeopolitike është i mjaftueshëm për të kuptuar se jemi në një fazë të tmerrshme destabilizimi. Në fjalimin e saj për 80-vjetorin e Die Zeit në Hamburg, Presidentja e Komisionit Europian, Ursula von der Leyen, hodhi maskën e saj diplomatike.
Qëndrimi i fundit i Bashkimit Europian ndaj Turqisë nuk lë më asnjë hapësirë për dyshim: Brukseli duket se është plotësisht në përputhje me axhendën e Uashingtonit dhe aleatëve të tij të ngushtë në Lindjen e Mesme. Për shumë analistë, BE është shndërruar në një satelit gjeopolitik që i shërben interesave përtej kufijve të vet, duke sakrifikuar autonominë e saj strategjike në altarin e një dominimi rajonal të kontestuar, siç raportohet nga disident.one.
Në një deklaratë që tronditi median ndërkombëtare, ajo theksoi se Europa duhet të sigurojë “integrimin e kontinentit” në mënyrë që të mos bjerë nën ndikimin e “Rusisë, Turqisë apo Kinës”. Me një fjali të vetme, Turqia – një partner zyrtar i NATO-s – u vendos në të njëjtën listë të zezë me kundërshtarët strategjikë të deklaruar të Perëndimit.
Ky nuk është një gabim diplomatik. Është ndryshimi rrënjësor në qëndrimin e BE-së. Nga bashkëpunimi strategjik, kemi kaluar në mosbesim dhe demarkacion. Është hapi tjetër në një cikël lufte që po ripërcakton aleancat, duke shembur gjithçka që dinim deri më tani.
Fundi i tabuve dhe realiteti i ri.
Ajo që bëri Von der Leyen nuk ishte një “gabim fjalësh”. Është sinjali i një realiteti të ri dhe të ashpër. Në sytë e elitës së Brukselit, Ankaraja nuk shihet më si partnere, por si një kërcënim ekzistencial për ndërtesën europiane.
Në të njëjtën kohë që BE po rezulton e pafuqishme për të frenuar Izraelin, ajo po zgjedh ta identifikojë Turqinë me Rusinë dhe Kinën. Kjo është një “përplasje qytetërimesh” që tani po del në pah, ndërsa Benjamin Netaniahu intensifikon fushatën e tij kundër Ankarasë. Turqia, e cila kontrollon flukset e migracionit, korridoret e energjisë dhe aksesin në Detin e Zi, tani konsiderohet një “lojtar i rrezikshëm”.
Izolimi i Europës dhe Rreziku i NATO-s.
Von der Leyen pranoi se modeli i vjetër (energjia e lirë ruse, armët e lira kineze, siguria amerikane) kanë vdekur. Por “pavarësia” që ajo predikon është më shumë si një izolim i rrezikshëm. Duke e shtyrë Turqinë – ushtrinë e fortë në NATO-s – drejt daljes, Europa në fakt po e çon atë në krahët e aleancave të saj lindore.
Spirala e përshkallëzimit: Lojë me zjarrin.
Armiqësitë midis Turqisë dhe Izraelit po i hedhin benzinë zjarrit, me udhëheqjen e BE-së që ecën në një rrugë pa kthim. Siç paralajmërojnë analistët, konfliktet nuk shpërthejnë nga një ngjarje e rastësishme, por nga ndryshime të tilla retorike.
Maska e BE-së ka rënë në sytë e Turqisë, ajo nuk po kërkon më aleatë besnikë, por imponimin e një pastërtie ideologjike që nuk ka vend në një botë shumëpolare. Turqia nuk do të tërhiqet dhe kushdo që përplaset me një qendër fuqie që kontrollon arteriet jetësore midis Europës dhe Lindjes së Mesme luan me zjarrin, por mesa duket edhe BE-ja, edhe Amerika kanë zgjedhur Greqinë.
Izraeli, me mbështetjen e Perëndimit, e ka bërë të qartë se nuk ka ndërmend të tolerojë asnjë fuqi tjetër rajonale që mund të sfidojë sovranitetin e tij. Pas përshkallëzimit me Iranin, sytë tani po kthehen me intensitet shqetësues drejt Turqisë. Retorika që vjen nga Tel Avivi parashikon se Ankaraja është objektivi i radhës në një përpjekje për të riformësuar plotësisht hartën, ku asnjë “lojtar” me një ushtri të fortë dhe politikë të pavarur, nuk do të lejohet të ekzistojë.
Identifikimi i Turqisë nga Ursula von der Leyen me Rusinë dhe Kinën nuk është i rastësishëm. Është “sinjali” për fillimin e një periudhe izolimi për Ankaranë, me qëllim dobësimin e çdo rezistence ndaj planeve që po hartohen për rajonin. Evropa duket se po merr rolin e një përfaqësuesi agresiv, duke përgatitur terrenin për një përplasje kulturash dhe interesash që i shërben Greqisë për t’u evidentuar në rajon, por edhe sundimit absolut monokratik të Izraelit dhe mbrojtësve të tij.
Cikli i luftës është në kulmin e tij dhe përshkallëzimi tani është shumë afër. Të gjithë parashikojnë dhe flasin për përplasje në Mesdheun Lindor.
