SHBA-Izrael tani janë në luftë me rrjetin më të madh të milicisë në botë, IRGC-në, një rrjet i projektuar për t’i bërë ballë rraskapitjes pothuajse për një kohë të pacaktuar.
Është e vërtetë që mediat kryesore ndërkombëtare kanë shprehur pikëpamjen se pas vrasjes së Ajatollah Khameneit në Iran ekzistojnë dy pole kryesore të pushtetit me pozicione të barabarta negociuese të cilat, megjithatë, ndryshojnë ndjeshëm nga njëri-tjetri.
Tre (3) polet e pushtetit në Iran dhe roli i Komandantit të Gardës Revolucionare.
Poli i parë i pushtetit, ai i klerikëve-mullahëve, i përket regjimit teokratik të Mojtaba Khameneit, i cili është lënë mënjanë për shkak të mungesës së udhëheqësit të tij nga i dyti, ai i Kryetarit të Parlamentit Ghalibaf i cili përfaqëson Gardat e Revolucionit, i cili ndjek një linjë të ashpër negociuese kundër SHBA-ve dhe i treti që përfshin Presidentin e Iranit Pezeshkian dhe Ministrin e Jashtëm të vendit Araghchi të cilët janë më pajtues dhe të moderuar.
Megjithatë, njeriu më i fuqishëm për momentin në Iran dhe udhëheqësi në hije që drejton gjithçka nuk është asnjëri nga të lartpërmendurit, por udhëheqësi i Gardës së Revolucionit IRGC, Ahmad Vahidi.
Pas raundit të fundit të bisedimeve midis Shteteve të Bashkuara dhe Iranit në Islamabad, ministri i jashtëm dhe negociatori i Iranit, Araghchi, tha në një postim në X më 17 prill se Ngushtica e Hormuzit ishte “plotësisht e hapur”.
Kjo erdhi pasi ai sugjeroi gjithashtu që administrata e tij mund të ishte fleksibile në çështjen e pasurimit bërthamor.
“Korrigjimi” i bërë nga IRGC, ndërhyrja tek Ministri i Jashtëm Araghchi.
Më pas erdhi një korrigjim i mprehtë. Zolaghadr, një ish komandant i Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC), i cili u emërua së fundmi sekretar i Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare, thuhet se u ankua në IRGC, duke paraqitur një raport që kritikonte Ministrin e Jashtëm iranian për “devijim nga mandati i delegacionit”.
Ekipi negociator u thirr në Teheran!
Araghchi u sulmua nga media shtetërore, e cila raportoi se pozicioni i tij “i dha mundësinë më të mirë Trumpit për të ‘kapërcyer’ realitetin, për të shpallur veten fitues të luftës dhe për të festuar fitoren”.
Ngushtica e Hormuzit u shpall më pas e mbyllur.
Ky episod demonstron realitetin e ri në Republikën Islamike, ku IRGC merr gjithnjë e më shumë vendime për të gjitha çështjet e politikës dhe qeverisjes. Pjesa tjetër e shtetit është në rastin më të mirë një guaskë.
Gjatë gjashtë javëve të luftës, ish udhëheqja e Iranit është shkatërruar: udhëheqësi suprem, Ali Khamenei, u vra në një sulm amerikan në ditën e parë të sulmeve amerikane dhe izraelite. Shumë nga kolegët e tij të lartë janë vrarë gjithashtu.
Irani nuk është më një shtet me një milici të fortë.
Është bërë, më konkretisht, një shtet i fortë milicie me IRGC në thelbin e tij.
Gardat Revolucionare (IRGC) si një shtet paralel!
Gardat Revolucionare të Iranit janë përgatitur për gati pesë dekada për një luftë rraskapitëse me një armik teknologjikisht superior që përqafon një mentalitet, kulturë dhe sistem kryengritjeje.
Izraeli dhe Amerika tani janë në luftë me rrjetin më të madh të milicisë në botë – një rrjet kontaktesh të projektuara për t’i rezistuar konsumimit dhe shkatërrimit për një kohë të pacaktuar.
IRGC nuk është thjesht një tjetër ushtri paralele hierarkike e Lindjes së Mesme, e ngjashme me Gardën Republikane Baathiste të Sirisë dhe Irakut.
Është një shtet paralel që ekziston si rrjeti më i rëndësishëm brenda një sistemi qendrash dhe rrezesh që i ngjan diçkaje midis një rrote dhe një rrjeti shumëkanalësh.
Sistemi i Komandës
Domethënë, sistemi i IRGC kombinon tiparin “rrotë” të një epiqendre – siç është Zyra e Udhëheqësit Suprem – për të përcaktuar qëllimin strategjik, me një strukturë elastike “shumëkanalëshe”, që lejon qendrat e saj rajonale dhe ato në provinca të veprojnë të decentralizuar.
Tani, me vendin në një gjendje lufte në shkallë të plotë, IRGC ka lënë mënjanë në mënyrë efektive klerin, duke siguruar që Udhëheqësi i ri Suprem i vijës së ashpër është i paaftë në aspektin operativ.
Duke parashikuar luftë, IRGC zbatoi doktrinën e Mbrojtjes Mozaike, një formë komande ku objektivi strategjik arrihet përmes qelizave të shpërndara në nivelin taktik.
Më shumë se 60 administrata lokale planifikojnë dhe ekzekutojnë operacione me pak integrim në një shtyllë qendrore komande dhe kontrolli.
Ndërsa shumica e organizatave ushtarake – përfshirë ushtrinë e rregullt të Iranit, shfaqin një strukturë komande hierarkike, IRGC i ngjan një strukture horizontale ku qelizat lokale mund të inovojnë dhe të marrin iniciativa.
Strukturat unitare kanë tendencë të jenë shumë të centralizuara, duke e vendosur vendimmarrjen në krye, ndërsa strukturat shumë-departamentale si ato të IRGC-së përbëhen nga njësi të decentralizuara, gjysmë-autonome me vendimmarrje në nivel departamenti.
Përveç gati 200,000 burrave me uniformë, të organizuar në një hierarki horizontale, IRGC ka infiltruar shoqërinë civile me një milion burra dhe gra të organizuar brenda rrjetit paramilitar të Basij – forcës së saj të sigurisë së brendshme.
Kështu, IRGC pasqyron një shtet brenda një shteti, me Basij-in lidhjen subversive në një shoqëri iraniane gjerësisht të pakënaqur dhe të alienuar, sipak Gardës.
IRGC ka zhvilluar rrjetet e saj në të gjithë Lindjen e Mesme. Nën “Boshtin e Rezistencës” një rrjet tjetër aktorësh të dhunshëm jo-shtetërorë të trajnuar, të pajisur dhe ndonjëherë të udhëhequr nga personeli i Forcës Quds të IRGC – është një grup i gjerë bashkëbiseduesish që mbështesin rrjetin në totalin e tij.
Financierët, tregtarët e mallrave, menaxherët e logjistikës, klerikët formojnë ajsbergun poshtë vijës së ujit, duke siguruar rrjedhën e kapitalit, armëve, njerëzve dhe ideve.
IRGC është një “Kuçedër” elastike!
Prerja e kokës mund të degradojë bërthamën. Lidhjet midis bashkëbiseduesve të ndryshëm mund të ndërpriten. Infrastruktura e rrjetit mund të shkatërrohet. Por në fund të fundit, rrjetet janë entitete organike që rindërtohen dhe përshtaten, duke anashkaluar nyjet e eliminuara ose duke krijuar lidhje të reja aty ku lidhjet janë prishur.
Fakti që IRGC është një kuazi-shtet brenda shtetit iranian do të thotë se ajo ka shtrirje në të gjitha fushat e politikës dhe qeverisjes, që rrjetet e tjera të milicisë nuk i kanë.
Sulmet amerikane dhe izraelite me prerje koke, së bashku me degradimin e komandës dhe kontrollit, kanë pasur efekt në aftësinë dhe gatishmërinë e IRGC për të rezistuar dhe luftuar, por ende jo për ta shkatërruar.
Çështja është sot se cila është mënyra për të shkatërruar IRGC-në? Janë disa, por do të duhet kohë dhe ndërhyrje strategjike, kirurgjikale.
Dhe ndoshta forma më e mirë është alternimi i goditjeve ushtarake, me asfiksinë, mbytjen ekonomike paralelisht, me shterimin e burimeve naytrore, krizën e ujit dhe kalimin e Iranit në krizë humanitare.
Por duhet të kemi parasysh, se Garda Revolucionare është e gatshme të flijojë një popull të tërë, dhjetra miliona njerëz, për të mos u dorëzuar. Në këtë pikë vijmë tek domosdoshmëria për kryengritje popullore nga brenda gjithashtu.
Lufta Civile në Iran duket e pashmangshme, sidomos tani që Garda nxorri nga skena politike dhe negociatore, personat që njihnim deri më dje.
